Jimmy Woo

Van mythe naar evergreen

Toen Casper Reinders Jimmy Woo begon, had hij verwacht hoogstens vier jaar te kunnen draaien. Dat werden er dertien. Dertien glansrijke jaren, en de teller loopt nog steeds op. De CIA voor z’n deur, de complete cast van Ocean’s Twelve over de vloer, een berucht deurbeleid met Chanty als doorbitch: “Het grappige aan de Jimmy? You love it or you hate it.”

You love it or you hate it?
“Ja. Dat is een hele sterke karaktereigenschap – anders ben je natuurlijk niks, een middenweg.”

Geen middenweg dus, maar wat is Jimmy Woo dan wel?
“Wij zijn nu echt een evergreen, net zoals de Escape bijvoorbeeld. Wij hebben een sterke positie doordat we een lange tijd ons eigen ding hebben gedaan en ik mijn eigen directie heb bepaald. Ik ben heel trots op de Jimmy, het is mijn kindje. Dat gevoel komt ook doordat ik weet dat we echt een bijdrage hebben geleverd aan Amsterdam. We hebben in 2003 iets nieuws neergezet, wat op dat moment echt nodig was in de stad.”

Ja, in december 2003 opende Jimmy Woo. Jullie maakten toen iedereen wijs dat Jimmy Woo een Chinese zakenman was.
“Ja! Ik heb lang geheim moeten houden dat ik bezig was met deze nieuwe club, en het duurde ook even tot het echt openging. Toen heb ik de hele mythe verzonnen. Ik wilde een Engelse voornaam en Chinese achternaam en kwam uit bij Jimmy Woo. Toen ik zijn naam googlede kwam ik drie mensen tegen: een Kung Fu-master, dubbelspion en tekenfiguur, allemaal heel cool en perfect om een persoon omheen te creëren.

“We kregen bijna geen vergunning, omdat de gemeente dacht dat we een bordeel gingen openen”

Plus, jimmywoo.com was nog vrij! We maakten er een Japanse website van waarop een foto stond van Japanse vrouwen in bikini in een hot tub, met pakkendragende mannen eromheen. Daardoor kregen we bijna geen vergunning, omdat de gemeente dacht dat we een bordeel gingen openen.”

Hij kreeg zijn eigen slaapkamer in de club, dus daar zit eigenlijk wel een kern van waarheid in.
“Dat was gewoon ons kantoor! Er zat een heel klein kiertje in de muur waar je doorheen kon kijken. Dan zag je een heel luxe bed met konijnenbont erop en een muur erachter met Ralph Lauren-behang. Meer kon je niet zien, maar dat bed stond gewoon middenin ons kantoor.”

Jullie gingen behoorlijk ver om het persoon levend te houden, toch?
“Twee jaar lang hebben mensen dat gedacht. Een journalist van de Telegraaf wilde hem interviewen, maar ik zei dat dat niet ging lukken omdat hij in Hongkong zat. Ze werd een beetje boos en elk excuus dat ik haar vertelde werkte tegen. Ik moest haar wel zeggen dat hij niet echt was, en we besloten dat ik voor hem ging spreken. Dat artikel verscheen dus in de krant en iedereen geloofde het.

Chanty weigerde iedereen… letterlijk iedereen. Ze was de meest gehate vrouw van Amsterdam. Die werd gewoon door portiers beschermd in andere clubs als ze uitging

Met het eenjarig bestaan liet ik een filmpje maken van een Chinees in pak die een heel verhaal vertelde in het Chinees. Live vanuit Hongkong! Hij vertelde sprookjes en af en toe liet hij heel snel de naam Jimmy Woo vallen. We hadden het zo gemonteerd dat na vijf minuten het signaal verbrak en tweehonderd, driehonderd man trapten erin. Jimmy Woo had ook zijn eigen visitekaartje. Als je het nummer erop belde, hoorde je op z’n voicemail dat hij on the road was en niet kon opnemen. Sommigen zeiden zelfs dat ze hem kende. We hebben zoveel onzin bedacht.”

Die onzin werkt blijkbaar, want bezoekers stonden en staan in dikke rijen voor de deur, en dan was het nog maar de vraag of jullie doorhost Chanty ze binnenliet.
“Chanty weigerde iedereen… letterlijk iedereen. Ze was de doorhost waar iedereen het op dat moment over had. Ze was de meest gehate vrouw van Amsterdam. Die werd gewoon door portiers beschermd in andere clubs als ze uitging.”

Je hebt vast bizarre dingen meegemaakt aan de deur?
“Ik weet nog dat er een keer een manager naar me toekwam, die zei dat er drie mensen van de CIA voor de deur stonden. Wat moet ik ermee? Laat maar lekker staan zei ik, kan mij het schelen, haha. Die hebben we niet binnengelaten.”

Er zijn behoorlijk wat sterren die wél die binnenkant van de club hebben gezien, toch?
“Ja. Britney Spears, die in 2004 de allerberoemdste zangeres van de wereld was, lag toen gewoon een halve meter van mijn voet af. Ze was flauwgevallen, óp de dansvloer van de Jimmy! Ik stond mee te kijken en het enige dat ik dacht was ‘fucking Britney Spears!’. Ik heb met Mick Jagger op tafel gezeten. Mariah Carey heeft vijftien Cola Light besteld – die dronk geen druppel alcohol. We hadden op één avond George Clooney, Brad Pitt en Matt Damon binnen. De hele cast van Ocean’s Twelve was er gewoon.”

Zijn er ook boekingen die je zo bij zijn gebleven?
“In Miami zag ik een bus met de tekst ‘Kid Capri: the world’s most famous DJ‘. Hij is echt een legende in de hiphopwereld, dus ik dacht fuck it, ik boek hem gewoon. Ik liep die avond drie uur lang rond met een big smile – mijn kaken deden pijn van het lachen. Ik weet nog heel goed hoe die hele tent aan het springen was, ik dacht echt dat het lichtplafond naar beneden zou vallen. Elke dertig seconden zette hij een andere plaat in – waar hij om bekend staat – daarvoor had hij iets van veertien platenkoffers meegenomen. Hiervoor moesten we speciaal de dj-booth verbouwen, anders paste het niet. Hij zag er heel cool uit met zijn bandana om zijn hoofd en diamanten oorbel in zijn oor. Echt een foute gast.

“Bij de deur hadden we nooit rust, er was altijd die druk van mensen die naar binnen wilden”

Een van de leukste feesten vond ik Fucking Pop Queers. Er kwam zulk mooi publiek. Toen voelde ik: dit is waar het nachtleven om draait. Een keer stonden er zevenhonderd te coole gasten te dansen, die hoge hakken en makeup droegen. Het was heel excentriek. Daar kan ik echt van genieten en denken ‘dit is écht waarvoor ik het doe’.

Dertien jaar geleden hadden we een feest van het merk Diesel, dat ‘Greatest Hips’ heette. Nou, geloof me, dat waren de greatest hips. Er waren 700 modellen binnen, mannen en vrouwen; bizar. Ik heb nog nooit zoveel mooi publiek bij elkaar zien. Ik vind het belangrijk dat de Jimmy dit soort speciale dingen weer gaat doen.”

Hoe zijn jullie veranderd ten opzichte van tien jaar geleden?
“We zij niet meer de hipste club. Vind je dat interessant? Ik persoonlijk niet. Bij de deur hadden we nooit rust, er was altijd die druk van mensen die naar binnen wilden. Ik werd daar helemaal kriegelig van en dacht na een jaar zelfs ‘als iemand nu die club wil, mag ‘ie het zo hebben’. Dat was wel zwaar. We zitten nu in een heel mooi vaarwater.”

Hoe is het eigenlijk om dat allemaal in Amsterdam mee te maken?
“De Amsterdamse clubscene staat heel hoog aangeschreven op internationaal niveau. Wat De School en Shelter nu opzetten vind ik hartstikke goed. Er gebeuren heel veel goede dingen rondom muziek, wat je op veel verschillende vlakken terugziet. Ik vind het uitgaanspubliek hier soms wel verwend. In het nachtleven in Azië zie je de mensen echt genieten. Hier in Amsterdam kan je mensen bijna niet meer verbazen. Je moet bijna iemand in de fik steken, en zelfs dan zullen mensen nog zeggen ‘heb ik al eens gezien.'”

Tijdens Nacht voor de Nacht

Is het evenement F*CKING POP QUEERS! IT’S FUN! IT’S POP! AND IT’S SOOO GAY! in Jimmy Woo. Op de line-up staan: Glen Coco, Absoluut en Babyblue. Voor dit evenement moet je minimaal 21 jaar oud zijn en er geldt een dresscode.Dress like it’s 2006: emo/newrave/gothic/hiphop. Tickets voor dit evenement koop je aan de deur.

 Met de passe-partout krijg je toegang tot dit evenement en alle andere evenementen van de Nacht voor de Nacht. Met het bezoeken van een van de deelnemende clubs steun je Stichting N8BM A’DAM en daarmee ook de clubcultuur van onze stad.

naar Facebook eventnaar website club

Locatie

Korte Leidsedwarsstraat 18, Amsterdam