Shamiro

preacher van de nacht

Shamiro van der Geld is televisiepresentator geweest, heeft radio en theaterwerk gedaan en heeft internationaal gedanst voor Adidas en Nike. Tegenwoordig houdt hij zich bezig met het schrijven van zijn eigen muziek, MC-en en organiseert hij met Nick ’t Riet (De Marktkantine) LAPA in Claire. Een indrukkend CV voor iemand die nog maar 31 jaar is. We besloten met deze creatieve duidendpoot een kop koffie te drinken. Een gesprek over werelden bij elkaar brengen, preachen, en dat diversiteit de nieuwe kwaliteit in muziek is.

Wanneer dacht je: ik kan met mijn stem bijdragen aan het nachtleven.
“Ik schreef veel poëzie en was veel met spoken word performances bezig. Tijdens een tunnelrave van mijn vrienden bij Vage Gasten kwam ik in aanraking met dubstep. Die muziek had mij meteen te pakken, it made sense. Daar zag ik iemand op MC’en. Ik vond dat zo tof, dat ik daar ook mijn steentje aan wilde bijdragen. MC-en leek mij de manier. Sommigen beginnen ermee omdat ze aandacht willen, maar dat is niet mijn drijfveer. Ik ga voor het gevoel en dat gevoel delen. Ik geniet het meest als ik zie dat ik mensen bij elkaar heb gebracht. Misschien inspireert dat anderen en kan ik zo iets doorgegeven.”

Hoe zou jij je muzieksmaak omschrijven? Je lijkt in meerdere ‘scenes’ actief.
“Ik zit zowel in de urban als de elektronische hoek. Ik heb lang Vunzige Deuntjes gedaan, maar mijn eigen muzikale behoefte ging verder waardoor ik meer elektronische muziek ben gaan luisteren. Maar elektronische muziek is in Europa voornamelijk een blanke belevenis — pilletjes, zes bier, gezelligheid. De rave cultuur is zelf iets waar ik heel erg van geniet binnen de techno scene, deze no nonsense benadering zou ik meer willen terugzien dan het gezellig ‘luxe’ uitgaan. Daarnaast denk ik dat het uitgaanspubliek in het algemeen wel wat diverser mag zijn, zelfs op feesten waar muziek met Afrikaanse invloeden wordt gedraaid is vaak niet eens de helft gekleurd.”

Hoe komt dat volgens jou?
“Op het moment dat je zo’n feest organiseert, afro avonden, moet je ook de mensen voor wie de muziek onderdeel van hun roots is erbij betrekken. Ik zie net iets te vaak dat afro avonden op een carnaval-achtige manier worden gepromoot.”

Hoe bedoel je dat?
“Ik denk dat de tone of voice van dit soort evenementen vaak op blanken gericht is. In Nederland worden feesten vaak op een ‘gezelligheids-manier’ gepromoot, waardoor de essentie of de roots van de muziek van ondergeschikt belang lijkt. Het wordt vaak neergezet als een gezellige avond en dat het leuk is onder het genot van een biertje. Ik denk dat er veel mensen zijn die hierdoor niet het gevoel hebben dat dit soort avonden ook voor hun zijn.”

Komt dat omdat die avonden vaak door blanken mensen worden georganiseerd?
“Ja, maar ik neem niemand iets kwalijk. Ik denk dat het voor hun meer een blinde vlek is. Ze proberen hartstikke goed iets neer te zetten en ze staan ook achter die muziek en vinden het tof, maar ze weten niet hoe ze ook de donkere mensen kunnen bereiken. Er zijn wel afro feesten waar wel veel donkere mensen op afkomen, zoals AfroLosjes in AIR. Het is jammer dat het qua publiek heel ver af staat van soortgelijk feesten in de Marktkantine of Elementenstraat.”

Er is volgens jou niets wat er op dat snijvlak gebeurd?
“Weinig. Ik zou het tof vinden als die partijen elkaar meer zouden opzoeken.”

Is dat ook je plan met LAPA?
“Zeker. Ik ben zelf een open persoon en beperk me niet tot een bepaalde hoek. Aan de ene kant ben ik bezig met Vunzige Deuntjes, maar zelf hou ik ook van techno en ga ik ook vaak naar De School. Dat zijn twee werelden die normaal gesproken niet zo makkelijk mengen. Het is voor mij geen probleem om daartussen te schommelen. Ik vind het tof om jongens die ik ken uit de elektronisch hoek zoals Max Abysmal en Moody Mehran tijdens LAPA naast een Lion Kojo of een Carista te zetten, die juist meer bekend zijn in de urban scene. Het publiek van die twee werelden, om het zo maar even te noemen, kennen elkaar helemaal niet. Ik wil ze bij elkaar brengen.”

Je zegt: in Nederland draait het vaak om gezelligheid. Wat moet volgens jou zo’n avond dan zijn?
“Ik hou heel erg van muziek. Ik ga bijna elk weekend uit, om vrienden en leuke mensen te zien en ook om de gezelligheid. Maar ik ga voornamelijk uit om bepaalde emoties los te laten, om uit een bepaalde sleur of denkpatroon te treden. Ik denk dat uitgaan en een club behalve gezelligheid ook een plek is waar je jezelf kunt verliezen. Waar je kunt dansen, nadenken en leiden door de muziek. Maar ook voor het ontmoeten van nieuwe mensen en het verleggen van grenzen.”

Probeer je als MC ook zo’n setting te creëren?
“Ja, met mijn woorden wil ik het publiek in een soort euforische en saamhorige sfeer te trekken. Bij elektronische muziek probeer ik een poort te openen, zo van: dit is geestelijke vrijheid, expand your vision op zoveel mogelijke manieren. Dat kan aan de hand van spoken word, poëzie, scat en beatboxing. Als MC heb ik de mogelijkheid om tot mensen te spreken en hun bewust te maken van de kracht van de muziek en dat het heel mooi is dat je mag genieten.”

De meerwaarde van MC wordt niet altijd erkend, heb je veel te maken met vooroordelen?
“Veel mensen zien de meerwaarde van een MC niet, totdat ze een goede MC ervaren. Een MC moet ook zijn plek kennen: het is eerst de muziek, dan het publiek, dan de dj. Ik sta niet op het podium om een artiest te zien, om mijn shine te pakken. Ik sta in dienst van de organisatie en de muziek, om het woord te brengen.”

Hoe ben je met LAPA bij Claire terecht gekomen?
“Via Bloemenbar en Disco Dolly raakte ik betrokken bij de familie achter die zaken en Claire. Die jongens zijn mijn Whatsappgroepen, mijn vrienden. Toen Claire openging hebben zij mij ook gevraagd.  Ik had het niet zozeer verwacht, maar ze wilden het graag met mij doen. Nog steeds ben ik ze hartstikke dankbaar.”

Ik doe bij LAPA de programmering en probeer toffe dingen neer te zetten; zowel livemuziek, als expo’s en korte films. Het moet het Amsterdamse clubhuis worden voor alle individuen, maar ook voor crews — om het zo maar even te zeggen. Een plek waar iedereen naartoe kan komen, welkom is en de mogelijkheid heeft om zijn ding uit te dragen. Hetzelfde wat Studio 80 (club die voor Claire in het pand huisde red.) ook heeft gedaan.”

Wat is mooiste wat je als MC hebt meegemaakt?
“Afgelopen jaar heb ik bij By The Creek (festival in Utrecht red.) Floorplan gehost. Daarin zit ook Robbert Hood, een spirituele man die ook heel diep in de techno zit. Ik ben religieus opgevoed en ik mocht op zijn set mijn preaching doen. Zijn muziek, mijn woorden — hoe daar op gereageerd werd… het was een van de mooiste dingen die ik ooit heb mogen doen.”

Lees hier het artikel over Claire.

foto door Texas Schiffmacher